шляпа

[info]jana_elka


Дзіцячы лепет

"Дети ничего не понимали, но шаркали ножкой"


ГРОХНИ СВОЕГО БЫВШЕГО!!!!! (http://vkontakte.ru/club4187507)
лайма
[info]jana_elka
Как бы вы отомстили гаду???
Дала бы в глаз и коленкой между ног, а яйца отрезала ржавой ложкой!!!
 
65 (30.2%)
Грохнула бы БЕЗ ВОПРОСОВ!!!
 
26 (12.1%)
Замочила бы его и эту суку!
 
35 (16.3%)
Исписала бы его тачку несмываемой краской надписями "шмаровозка"
 
48 (22.3%)
Расказала бы всему миру, что у него самый маленький член на земле!
 
41 (19.1%)

вось як...

Горадня
твар
[info]jana_elka
Раз і назаўсёды. Самы лепшы горад у сьвеце.
Вы гэта ведаеце?
сумую па ім...(((((

Рыо
акуляры
[info]jana_elka





Ці марыце вы пра Рыо так, як мару пра Рыо я?

Зьміцер Панкавец "Нашыя дзяды "
шляпа
[info]jana_elka



(Выпадкова сёньня патрапіла на гэты допіс на "Радыё Свабода". Мяне ён вельмі ўразіў і зачапіў, таму што вельмі дакладна, шчыра і пра жыцьцё. Пра майго дзеда Юрака. Пра вашых дзядоў. Пра нашых дзядоў.)

Прысьвячаецца дзеду Міцю


Звычайна яны зьяўляюцца на лаўках бліжэй да вечара, калі яшчэ не пачынае сутонець, але ўся праца па гаспадарцы зробленая (нават палітыя з доўгага шлянгу грады з гуркамі). Застаецца толькі чакаць кароваў, якіх прыганяюць з пасты а дзевятай вечара. Бабы садзяцца на адной лаўцы, дзяды — на іншай (як правіла, праз дарогу). У баб, вядома ж, свае бабскія размовы. Гаспадарка, дзеці, унукі, балячкі, хваробы, скаціна, сена. Бабы ня могуць маўчаць. Затое маўчаць мужыкі.

Гэта апошняе пакаленьне беларускіх мужчын, якія змаглі дажыць да старасьці. Сёньняшнія, праз п’янства і слабае здароўе, паміраюць маладымі. Іх хаваюць у 40, 50 гадоў. І шчасьце бацькоў, калі яны ня бачаць сьмерцяў сваіх дзяцей, — паміраюць раней.

Яны сядзяць моўчкі. Нават на цёплае надвор’е апранутыя ў гумовыя боты, цяжкія нагавіцы, баечныя кашулі (абавязкова зашпіленыя на апошні гузік!), выцертыя ў лакцях пінжакі і кепках. Рэдка хто выходзіць на двор з голай галавой. Яны проста ўзіраюцца ў дарогу, у прабягаючыя адна за адной іншамаркі. Са спадзевам на тое, што нехта зь дзяцей, якія жывуць у Мінску, Барысаве, Жодзіне, Віцебску, Пінску, прыедзе не як звычайна ў суботу, а на дзень раней, вырвецца з працы. Яны думаюць пра гэта, але ня кажуць услых.

Толькі час ад часу іхнюю цішыню парушае нечыя рэпліка пра надвор’е. «Заўтра будзе сьпёка», ці «Ноччу пойдзе дождж». Астатняя кампанія гэтаксама моўчкі зь ім пагаджаецца. І так працягваецца зь дня ў дзень. Бо ўсе размовы даўно перагаворная, нічога новага адзін аднаму яны ня скажуць, а паўтарацца яны ня звыклі. Мітусьня — гэта для маладых, для тых, хто яшчэ ня бачыў жыцьцё і каму яно ўсё яшчэ цікавае. З маладымі можна пагаварыць, але па справе. Без усялякай лірыкі і гісторыі.

Вось таму ім толькі і застаецца, што даставаць сваімі брудна-жоўтымі (яны ўжо не вымываюцца ад штодзённай працы і тытуню) пальцамі махорку з унутранай кішэні пінжака і закручваць яе ў газэткі. Мой дзед не любіў куплёныя цыгарэты, бо свая табака здавалася яму куды больш мілай і блізкай. Уласная табака — гонар кожнага паважаючага сябе мужчыны. І яны гэтаксама марудна і нясьпешна падносяць да сваіх шчарбатых ратоў самакруткі. Потым яшчэ і яшчэ…

У адрозьненьне ад баб, мужыкі не рыхтуюць сябе да сьмерці. Не трымаюць у шафах жалобнае, у якім абавязкова просяць сябе пахаваць. Не забіваюць месца на могілках, абносячы яго агароджай і адбіваючыся ад канкурэнтаў. Адзінае, што яны сабе дазваляюць, — гэта захоўваць недзе далёка на гарышчы, побач з тым самым славутым тытунём, дошкі для будучай труны. Хаця падсьвядома яны разумець, што ніхто зь дзяцей пераймаць сябе вырабам труны ня будзе, бо нашмат лягчэй замовіць магазінную, а гэтыя дошкі лепш пусьціць на тое, каб падладзіць падлогу ў хляве сьвіньням ці карове. Тым ня менш, яны вельмі строга забараняюць маладым да іхняй сьмерці чапаць гэтыя рытуальныя дошкі. А яшчэ яны просяць пакласьці ў труну… Так-так, цыгарэты. Бо жыцьцё на тым сьвеце без курава у любым выпадку ператворыцца ў пекла. А так будзе хоць нейкая палёгка і спадзеў.

Іхняя маладосьць прыпала на цяжкія часы (зрэшты, калі яны былі лёгкія). На свае дзіцячыя вочы яны бачылі рэпрэсіі і вайну, адчулі голад і страх. Потым іх забіралі на тры гады ў савецкае войска. І яны ехалі, хто куды. Хто ў Кыргызстан, а хто, як мой дзед, на Далёкі Ўсход. І пасьля арміі яны не вярталіся адразу дадому. Аддавалі перавагу рамантыцы. Ехалі ў Казахстан падымаць цаліну, ці будаваць БАМ. Але не вытрымлівалі доўга. Кідалі ўсё і вярталіся ў родныя вёскі да сваіх бацькоў. Толькі бліжэй да трыццаці яны нарэшце жаніліся зь мясцовымі дзеўкамі, зь якімі нараджалі ад трох да пяці дзяцей.

Ішлі працаваць электрыкамі, дарожнікамі, лесьнікамі, шафёрамі. Працавалі ад відна да цямна. Нельга казаць, што іхнія жыцьці з жонкамі праходзілі бясхмарна і бесклапотна. Не, было рознага. Але чамусьці сярод гэтага пакаленьня справы да разводаў даходзілі крайне рэдка. А на старасьці гадоў забываецца ўсё, у тым ліку і тое, што некалі падавалася важным. Праз паўстагодзьдзя гэта ўсё выглядае проста сьмешным.

Яны з дапамогай сваіх бацькоў і дзядоў будавалі новыя хаты па вёсках. І сёньня абсалютная большасьць вясковых хатаў зробленая іхнімі рукамі. Дзеці ж так і не навучыліся ўласнаручна будаваць свае дамы. За іх гэта рабілі прыежджыя работнікі, шабашнікі. Па новай модзе дамы рабілі цаглянымі, а не драўлянымі.

Нельга сказаць, што яны ня п’юць. П’юць. У нас п’юць усе. Але яны не робяць гэта пры людзях. Не качаюцца, як маладзейшыя, п’янымі ў брудзе. Ня робяць свой алькагалізм нагодай для ўсеагульнага пляткараньня і размоваў. Яны наліваюць сабе стакан, калі садзяцца вячэраць. А яшчэ прывозяць сабе з гораду пляшку чарніла. Гэта нейкі таямнічы рытуал, які я зусім не магу растлумачыць. Дарэчы, вячэраюць таксама бяз словаў. Выпіваюць. Потым яны глядзяць па тэлевізары «Тэлебарометр» і кладуцца спаць, на розных, але недалёкіх ложках. Каб ноччу чуць дыханьне адно аднаго…

Увесь год яны чакаюць лета. Бо недзе глыбока ў душы спадзяюцца, што ўнукаў не аддадуць у летнік, а прывязуць да бабы зь дзедам. Такім чынам, і старэйшыя самі будуць заяжджаць часьцей. Каб абабраць яблыню, ці забраць гуркі, якія сёлета ўрадзілі як ніколі. Яны песьцяць сваіх унукаў. Прымушаючы малых толькі да самай неабходнай працы. Напрыклад, хлапцоў яны вучаць вадзіць каня, калі абганяеш бульбу. Вучыць хадзіць за плугам ужо няма сэнсу. Трэба, каб гэтаму вучылі бацькі. А яны гэтага рабіць ужо ня будуць, бо ім тое даўно ўжо не патрэбнае. Дзяўчат вучаць варочаць сена. Гэта таксама хітрая навука. І ўсіх унукаў яны будзяць а чацьвёртай раніцы, калі прыходзіць чарга на радоўку. Яны толькі для прыліку сварацца на дзяцей, каб не саджалі экран тэлевізара сваімі прыстаўкамі. Але насамрэч гэта адзіная іхняя ўцеха. Тое, што трымае на гэтым сьвеце.

Нашы дзяды ніколі ня скардзяцца на сваё балячкі і здароўе. Колькі вось такіх на сваіх нагах перажывалі інфаркты, а часам нават інсульты. Гэта толькі маладыя звыкліся пры кожнай нагодзе бегчы да лекара. Дарэчы, у шпіталях у самых рэдкіх выпадках вы пабачыце вясковых дзядоў. Ці гэта будуць гарадзкія, ці чужыя, якія прыехалі з Расеі. Зрэшты, калі нават наш мужык і трапляе ў бальніцу, то ўсімі магчымымі спосабамі ён імкнецца адтуль як найхутчэй зьбегчы. Бо няма найстрашнейшай долі, чым паміраць ня ў родным ложку, а ў казённым доме.

Яны ня ходзяць ў цэрквы і касьцёлы. Памятаюць толькі тыя малітвы, якія на ноч шапталі іхныя набожныя маці. Яны не гавораць пра Бога, хаця кожны верыць у нешта сваё. Аднак усе трымаюць у хаце, у красным куце, абразы. На ўсякі выпадак, хоць бы для таго, каб маланка ў дом не ўдарыла.

Яны падпісваюцца на «Звязду», а большасьць зь іх чытала Быкава. На выбарах 1994 году ў першым туры яны галасавалі за Пазьняка і Шушкевіча. Але нікому не расказваюць пра тое, яны ўвогуле мала пра што кажуць. Ім застаецца толькі чуйна спаць па начах, каб пачуць, калі суседнія падшыванцы залезуць па яблыкі ў іхні сад.

Яны ня любяць футбол (за пустату) і міні-спадніцы (за распушчанасьць), але ня робяць ніякіх заўваг. Яны ўвогуле нікога не асуджаюць і ні з кім не спрачаюцца.

Хутка іх зусім не застанецца…
 

Глядзі
шляпа
[info]jana_elka
Гэта складана быць разумным у гэтай краіне.
Таму што ты разумееш, у якой мы жопе і адкуль ногі растуць.
І ты ведаеш, што выхад далёка, калі пахлёбка стане звыклай стравай для народа.
Таму што ў большасьць беларусаў мозг сканцэнтраваны ў страўніку.

Ікона стылю
шляпа
[info]jana_elka






Лайма Вайкуле.
Шыкоўны голас.
Шыкоўны стыль.
Непаўторны густ.
Неверагодныя фрызы.
Адзіная.
Лепшая.

Знойдзена
шляпа
[info]jana_elka
"Чэсны ў нас адзін. Усе астатнія - сумленныя".

Што?
шляпа
[info]jana_elka

Для людзей, якія хочуць здымаць-здымаць-здымаць!
шляпа
[info]jana_elka
Шаноўныя сябры!
У "Тваім стылі" (http://t-styl.info/) ствараецца асобная рэдакцыя, якая будзе займацца падрыхтоўкай відэа- і мультымедыйных матэрыялаў, прысвечаных асвятленню важных для грамадства пытанняў. У склад рэдакцыі ўвойдзе прыкладна 10 чалавек. Калі нехта з вас хоча ўзяць удзел у працы гэтай рэдакцыі, калі ласка, напішыце пра свае намеры да 26.01 па адрасе reanimacia.grodno@gmail.com
Пры гэтым пазначце, ці маеце вы досвед здымання і рэдагавання відэаматэрыялаў, чаму вы хацелі б навучыцца за час удзелу ў працы рэдакцыі, матэрыялы па якіх тэмах хацелі б здымаць.

Пра калгас
шляпа
[info]jana_elka
***
У калгасах людзі не крадуць. Яны бяруць тое, што ім не даплацілі.
***
Аграному Р. пасьля збору ўраджая выгадна, каб сіласа засталося найменьш, бо гэта паказальнік мінімальных стратаў. А вось заатэхніку Ш. - наадварот, яму выгадна, каб сіласу было больш, бо яму карміць гэтым скот усю зіму. Як вырашыць пытаньне? За пару пляшак піва пад цяністай яблыняй у калгасным садзе.
***
Дзяржава выдзяляе датацыі на пабудову фермы. Выдзяляе 3 млрд. рублёў. Па сканчэнні трэмінаў забудовы зроблены толькі каркас і дах. Грошы сплылі. Кіраўніцтва калгаса просіць новыя датацыі. І атрымлівае іх.
***
Калі Расея пачала высоўваць прэтэнзіі да беларускага малака, нашыя спажыўцы павінны былі абрадавацца. Цяпер за якасьцю малака сочаць лепш. Раней масцітныя каровы давалі сваё малако з гноем, і мы пілі яго. П'ем і зараз.
***
Калі былі моцныя маразы, на ферме, дзе аўтаматызавана зьбіраўся навоз, зламалася сістэма. На наступны дзень ў калгасе чакалі начальства з раёна на семінар. Уся працоўная сіла была сканцэнравана на рамонт. У мароз -28 мужыкі рукой па плячо залазілі ў жыжу, каб дабрацца да зламанай трубы. Зарплата гэтых мужыкоў -  400 тысяч беларускіх рублёў.
***
Хвалёныя лідскія сучасныя камбайны працуюць добра - гэта калі не зламаліся да 6 гадзін вечара. Такую машыну лічаць харошай, а змену пасьпяховай. Большасьць камбайнаў зламалася на наступны дзень, як іх даставілі ў калгас.
***
Загадчык фермы Н. атрымлівае зарплату 200 тысяч беларускіх рублёў. Яго сапраўдная зарплата - 1 мільён. Але некалькі месяцаў запар на яго "вешаюць" дзьве падохлыя каровы і скрадзены камбікорм. Малады хлопец у 24 гады сьпіўся. А нядаўна сам папрасіўся ў армію.
***
Маладым спецыялістам абяцаюць добрыя ўмовы для жыцьця - уласны дом - і працы - службовы аўтамабіль. Дом пабудаваны з гібсакартону, у маразы сьцены пакрываюцца ініем. Службовы аўтамабіль адмаўляюцца запраўляць, таму летам аграном Р. езьдзіць па палях на ровары.
***
Каб у калгасе жыць у шчасьці, трэба красьці, красьці, красьці...

Фе
шляпа
[info]jana_elka
Я ненавиджу цыбулю!

Проста не пераношу!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Бррррррррр.





ВЫ ТАКСАМА?

Мужчыны - апазіцыянеры
шляпа
[info]jana_elka
Ня ведаю, як у вас...
Але ўсе мае знаёмыя мужчыны-апазіцыянеры - вельмі ветлівыя, выхаваныя і галантныя. Джэнтэльмены.
Метки:

Today
шляпа
[info]jana_elka

Руссо Турыста. Рускія пра рускіх
шляпа
[info]jana_elka
 

"В Потсдаме вполне может разгуляться широкая русская душа. Отчего бы россиянам не пошутить! Можно, скажем, поиграть с недоумевающими водителями, останавливая движение автомобилей ручным светофором, или воспользоваться автоматическим туалетом целой толпой. Своими глазами видела, как несколько земляков развлекались таким образом. Хорошо, что до штрафов дело не дошло. Однако никто не помешает вам предаться вполне законной ностальгии по Родине, сидя на лавочке возле исторической избы и лузгая семечки. Правда, только в пакетик, а не на чистейшие мощеные немецкие дорожки".

Метки:

Не заўсёды мужыкі - казлы або Два выпадкі адзіноты
шляпа
[info]jana_elka
Ня тое, каб я раней не здагадвалася, але зараз у мяне ўсё расклалася проста, як кажуць, па палічках. Для гэтага мне спатрэбілася прыгледзецца і прачытаць кнігу праваслаўнага сьвятара (кніга збольшага разумная, але ёсьць пару артадаксальных загібонаў).
Адзінокія людзі - розныя людзі. Яны адзінокія па розных прычынах.


Адзін.

Калі чалавеку не хапае стасункаў - інтымных і рамантычных - звычайна ні што не ідзе ў лад. Здавалася б і на працы ўсё добра, і ў сям'і ўсе шчасьлівыя, і на вучобе адныя бонусы і плюсы... І вось прыходзіць чалавек дадому. Крыху пасядзіць-падумае дый ідзе выліваць душу сябру. Жыццё, аказваецца, усё адно храновае. І вось падчас такіх разважаньняў, саплей, словаў пра цярпеньне, надзеі і дзейнасьць праскокваюць дробязныя, але вельмі важныя дэталі: "От хачу сабе новую кофту... Але шкада грошы аддаваць", "Ой, я была ў гасьцях, дык мяне пакармілі хоць там", "Бачыла сукенку. Ну такая прыгожая, ну такая прыгожая! Але каштуе, блін, 80 тысяч!", "Не, я на тралейбусе не паеду. Ну, пачакю аўтобуса! Праўда, 20 хвілін чакаць і мароз -15, але ў мяне на тралейбус няма праязнога", "Добра, давайце сустрэнемся у гэтай кавярні, але я замаўляць сабе нічога ня буду - я дома паем"... І справа ня ў тым, што ў чалавека няма грошай. Справа ў тым, што чалавек настолькі ня любіць сябе, што  шклянку сока не можа сабе дазволіць - дорага. І нават у дзень зарплаты - "няма грошай". І калі чалавек настолькі ня любіць сябе, што не сочыць за сабой, не даглядае свой твар і цела, не дае сабе магчымасьць адпачыць і расслабіцца... Якой халеры яго будзе любіць дый яшчэ кахаць хтосьці іншы? Ну вось калі чалавек 20 год пражыў з сабой і так і не навучыўся любіць сябе, то чаму нехта пакуль што левы, які прыйшоў збоку павінен палюбіць і пакахаць. Ну як? Гэта немагчыма! Калі ты сам эканоміш на сабе зь нездаровым сэнсам, то чаго чакаць ад парнёра? Правільна - льготны паказ і кінатэатры і кветкі на распродажы... І гэта максімум. Калі той партнёр яшчэ з'явіцца.

Два.

"Все средства хороши"... Здаецца, гэта фраза першапачаткова была сказана пра вайну (?), але цяпер яе часта ўжываюць у кантэксьце каханьня. У кнізе, якую я прачытала, але якую ўжо аддала ёсьць цікавая паралель (соры, што не цытатай, а па памяці). Калі дзяўчына выстаўляе ўсё сваё хараство ўсім і адразу - гэта сімвал і знак таго, што "Бачыш, што я маю... Калі хочаш убачыць больш, ты ведаеш, што рабіць!" Я мяркую, што голым азадкам і выстаўленымі голымі грудзямі ў нас час ужо нікога ня зьдзівіш. Хоць мужчыны, магчыма, аспрэчаць гэта... І вось я думаю - свае ... органы выстаўляюць таму, што ўсё ж спадзяюцца на нешта ці таму што гэта ўжо ў некаторых генетычна закладзена?
Я не ўжываю алкаголь, але мае сябры любяць "пасядзець-пагаварыць". Пасьля таго, як бяседа дасягнула пэўнага градуса, пачынаюцца вечныя разважаньні пра жаночую сутнасьць і натуру. Фраза пра тое, што "з такімі сьпяць, але на такіх ня жэняцца", напэўна, узаемавынікальная з "от я б с ней переспал, но чё-то больше - ну нафіг!" або "ну, я сней спал. в постеле она - класс, но чё-то больше - ну нафіг!"
Дык вось калі дзяўчына ўсім сваім выглядам і паводзінамі - вульгарнымі і амаральнымі- паказвае, што " я на ўсё гатова", то няма чаго соплі жаваць і ныць, што "няма сьветалага і чыстага пачуцьця", "што ўсе мужыкі  - сволачы, бо хочуць толькі аднаго"... Яны хочуць таго, што ім адкрыта прапаноўваюць:) Як казала мая настаўніца па сальфеджыо вучням пасьля экзамена : "За что боролісь, на то і напоролісь!"
Калі перад сабакам махаць кавалкам сьвежага мяса, яму таксама будзе складана ўстрымацца. Але гэта ня значыць, што за кавалак мяса ён будзе вашым сябрам да канца жыцьця.

Дети хоронят лошадь
шляпа
[info]jana_elka
Апошнім часам я спазьняюся, таму перасоўваюся збольшага ў маршрутках.
Калі атрымліваецца, я сядаю на месца сьмяротніка сваё любімае месца - сьпераду побач зь кіроўцам (ну, у ідэале - бліжэй да дзьвярэй).
Мая музыка адрозьніваецца ад той, якую слухае краіна. Ага, радыё я ня слухаю, тэлевізар не гляджу. Таму ўсе "хіты" я звычайна даведваюся з маршруткі.
І вось сёньня лаўлю гук мелодыі і словы: "Дети хоронят лошадь, Дети хоронят лошадь, Дети хоронят лошадь, Дети хоронят лошадь, Дети хоронят лошадь..."
Сказаць, што я афігела - нічога не сказаць.
Там уся песьня такая "разумная".
Толькі не пужайце мяне, што і гэта "постмадэрнізм"...

Гугл, дарэчы, па запыце "Дети хоронят лошадь" выдае фота і рэпартажы зь дня пахаваньня ахвяраў у г. Перм (пажар у начным клубе "Хромая лошадь").

Хоць паверце, хоць праверце...
шляпа
[info]jana_elka

Его звали Флеминг и он был бедным шотландским фермером. Однажды, он услышал крик о помощи.

Он бросил все свои инструменты и побежал на крик. Вскоре он увидел испуганного мальчика, погруженного по пояс в болото и тщетно пытавшегося выбраться из него. Фермер Флеминг спас мальчика от медленной, ужасной смерти.

На следующий день богатая карета подъехала к его дому. Из нее вышел элегантно одетый аристократ, представившийся отцом спасенного мальчика: «Ты спас моего сына, я должен отплатить тебе», на что фермер ответил: «Я не могу принять деньги от тебя».

В этот момент из дома фермера вышел его сын. «Это ваш сын?» - спросил аристократ. - «Да»,- гордо ответил фермер.

Тогда аристократ сказал: «Я предлагаю тебе сделку, позволь мне забрать твоего сына и дать ему хорошее образование, если в нем есть хоть частичка тебя, он вырастет человеком, которым ты будешь гордиться».

Так и произошло. Сын Флеминга окончил медицинскую школу «Святой Марии» в Лондоне и стал всемирно известным, как сэр Александр Флеминг, открывший пенициллин.

Годы спустя, сын аристократа заболел пневмонией, и что же спасло его? Пенициллин.

Как звали самого аристократа? Лорд Рандольф Черчиль. Как звали его сына? Сэр Уинстон Черчиль.

:)Рабіць дабро - натуральная патрэба чалавека:).


Ваш потолок - это чей-то пол (с)
шляпа
[info]jana_elka
Я тут нядаўна даведалася, што прыбытак кіроўцы маршруткі штомесяц складае 5 000 даляраў.

Улічваючы затраты на паліва, рамонт аўтамабіля і іншыя дробязі чысты даход дзядзькі з рулём, вашай рэштай

і мабільным тэлефонам адначасова складае 1 000 баксаў. Можна лічыць, што гэта

3 000 000 беларускіх рублёў.

Ну і нахалеру вышэйшая адукацыя? Скажам, картографу, калі зарплата ў

350 000 беларускіх рублёў - гэта паталок і больш ня будзе.


Праект для валанцёраў у Гродне
шляпа
[info]jana_elka

 

ГДА “Гродзенскі дзіцячы хопіс” абвяшчае набор кандыдатаў для ўдзелу ў адукацыйных трэнінгах “Валанцёр – чалавек добрай волі”.

Сустрэчы будуць адбывацца штомесяц. Дата бліжэйшых сутрэч–
25 студзеня, 28 лютага.

Патрабаванне да кандыдатаў – маладыя людзі ва ўзросце да 30 год, мабільныя, адказныя і якія маюць дакладную матэвацыю для таго, каб быць валанцёрам.






Нашы зантякі пабудаваныя па прынцыпе тэорыя + практыка. Мы раскажам вам пра развіццё валанцёрства ў Беларусі і свеце, пазнёмім з дзейнасцю хоспіса, навучым камунікаваць правільна, арганізуем сустрэчы з цікавымі і ініцыятыўнымі людзьмі.

У вас ёсць рэальная магчымасць дапамагчы тым, каму гэта патрэбна насамрэч, стаць больш упэўненым у сабе, знайсці новых сяброў, завесці патрэбныя кантакты і палепшыць CV.

Рабіць дабро – натуральная патрэба чалавека. Развівацца, самаўдасканальвацца і не стаяць на месцы – задачы прагрэсіўнага чалавека.

ТЫ ЦІКАВЫ ДЛЯ НАС!

 

Для ўдзелу ў трэнінгу неабходна даслаць анкету* кандыдата, у якой павінны змяшчацца наступныя звесткі:

-          Прозвішча, імя

-          Дата нараджэння

-          Месца навучання, працы

-          Што ты ведаеш пра валанцёрства? Ці маеш досвед быць валанцёрам?

-          Твая матэвацыя – Чаму ты хочаш удзельнічаць у нашых трэнінгах?

 

*Увага! Апошнія анкеты прымаюцца за 5 дзён да пачатку новага семінара.

 

Кантакты:

 

e-mail: pallpom@gmail.com

skype: gushtyn

тэл. +37529 5881741 (МТС), +37525 9723764 (Life)



Пераглядзела. Канец.
шляпа
[info]jana_elka
<div id="ant1"><h2><a href="http://www.woman.ru/sex-in-the-city/sex-in-the-city-tests/article/46338/">На кого из героинь «Секса в большом городе» вы похожи</a></h2><br><br><img src="http://www.woman.ru/images/article/9/f/img_9f9ba175f806248e08747dacd8eab916.jpg" style="border: 1px solid #C4BDB3; float: right; margin: 0px 0px 20px 20px;" /><h3>Вы - Кэрри. </h3><br />Вы обожаете производить впечатление и пускать пыль в глаза (шикарные туфли - лучший помощник в этом деле). Но за внешностью транжиры скрывается ранимая и чувствительная девушка. Вам часто говорят, что вы слишком легкомысленны и не умеете жить, но у лучших подруг вы всегда найдете поддержку и понимание.<br><br><a href="http://www.woman.ru/sex-in-the-city/sex-in-the-city-tests/article/46338/#back">Пройти тест на Woman.ru</a><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br></div>

Home