?

Log in

jana_elka
сёньня прайсьціся па крамах, каб зацаніць, так сказаць, "самае беларускае".
што я хачу сказаць па выніку... спачуваю, ад усяго сэрца спачуваю тым, хто ня мае візы шэнген і вымушаны купляць за такія грошы такі трэш. лянотна было фоткаць, хаця такія рэчы лепш, вядома ж, ілюстраваць.
у беларускай лёгкай прамысловасьці ёсьць адзін вельмі істотны затуп. як патлумачыла мне аднойчы ўладальніца невялікай швейнай кампаніі, усе стандарты ў нас дагэтуль савецкія. і калі за мяжой увесь рынак арыентаваны на тое, каб насіць рэч адзін сезон, а на наступны яе ўжо зьмяніць, то ў нас усё павінна быць стабільна і на дзесяцігоддзі. таму мозг швейным прадпрыемтсвам выносяць канкрэтна. зь іншага боку, у добрай якасьці асабіста я ня бачу нічога дрэннага. вось толькі чамусьці якасныя па пашыву і матэрыялу рэчы псуюць дзікунскім дызайнам, нейкімі абсалютна вар'якімі дэталямі... вось сёньня мерала піжаму ад "любавы" (наваполацк). здаецца, усё ок - і колер, і мадэль, але нахалеру на верхнюю частку наляпляць стооолькі стразаў? іх было больш за 50, рэальна! я нават уявіць не магу, ЯК у такім можна спаць, яно тупа замінае чалавеку ляжаць на жываце. альбо гэтыя абсалютна тупарылыя надпісы на майках. раней было "беларусь" і чырвона-зялёныя разводы, зараз крэатыў дасягнуў якога-небудзь love is, cool girl і г.д. вось майка на дарослага чалавека, памеры ад 42 да 54 пры росце ад 164 да 178 (то бок гэта не дзіцячыя памеры) і такія надпісы... ну нармальны чалавек можа на сябе гэта апрануць? дый яшчэ папярэдне за гэта заплаціць?
але верх майго зьдзіўленьня - гэта летняя калекцыя "марко". мама дарагая, што гэта за трэш? яны больш за ўсё падыйшлі б апантаным дачнікам, але я вельмі сумняюся, што ў іх ёсць лішнія 500 тысяч на летні абутак.
ніякай амерыкі я, канешне, для сябе не адкрыла. апранацца ў беларусі можна толькі ў горадні (бо бліжэй да мяжы), а лепш за мяжою. але тое, што ў суседняй краме быў нямцецкі скураны абутак па коштах роўных з "марко" мяне зьдзівіла. звычайна разрэз быў у 1,5-2 разы. таму ў айчыннага ўжо ніякіх шансаў быць запатрабаваным.
 
 
Current Location: Домікі
Current Mood: boredbored
Current Music: Сафія Ратару
 
 
jana_elka
30 April 2012 @ 10:08 am
рынкі я вельмі люблю, бо менавіта там адчуваеш, чым жыве горад і краіна наогул.
у менску я прызнаю толькі адзін рынак - камароўку.
у студэнцтве я ездзіла туды амаль кожны тыдзень. а зараз неяк зручней і бліжэй гіпермаркеты, хоць там безумоўна няма той атмасферы.
учора з таго ні з сяго адна вырашыла паехаць на камароўку. і як у старыя добрыя часы на грамадскім транспарце.
сярод іншага вырашыла купіць кабачкі. яшчэ пару гадоў таму я была да іх абсалютна раўнадушная, але нешта адбылося і гэта прадукт № 1 для мяне ўсё лета і часткова восеньню.
дык вось, я дакладна памятаю, як я выбірала кабачкі і падавала іх на вагі, як я разлічвалася, забірала рэшту і пакет зь імі. пасьля запакавала ўсе прадукты ў сумку "будзьма" і пайшла на прыпынак. ужо дома ягор разабраў сумкі, я заварвала і морс і раптам узгадала - а дзе кабачкі? у лядоўні-та іх няма. кароч, я ня ведаю, куды яны зьніклі, але гэта проста загадка нейкая, бо ў сумцы іх не было. вываліцца яны не маглі - я б гэта заўважыла, усё ж гэта немаленькі прадмет.  у такія моманты я пракручваю ў галаве, як і што было, памятаю кожную дэталь і ўсё сыходзіцца. таму я пачынаю думаць, ці не звар'яцела я)
аднойчы такое ўжо было. мы купілі ў венгрыі агромністую вешалку для таго, каб на ёй развешваць рэчы (як гэта зроблена ў крамах). а калі шчасьлівыя вярнуліся дадому, знайшлі ўсе пакупкі (нават тупыя і непатрэбныя), а вось вешалкі не было. куды яна магла падзецца? гэта ж таксама не пушынка, яна агромністая! кароч, такія загадкі не даюць мне спакою, бо ўсялякай містыкі я не люблю. мне трэба дакладна ведаць, што ідзе. скралі - ок, але я павінна пра гэта ведаць.
 
 
Current Location: Домікі
Current Mood: calmcalm
Current Music: ---
 
 
jana_elka
27 April 2012 @ 01:13 pm
у амерыканскіх фільмах мяне заўсёды зьдзіўляла, як паказаныя стасункі паміж бацькамі і дзецьмі. у кожным другім фільме дзеці настолькі ненавідзяць сваіх бацькоў, што яны для іх толькі нагода пасьцябацца і ня больш за тое. яны не сустракаюцца па некалькі год, зусім не цікавяцца, як там справы, ну і адпаведна не дапамагаюць. мне вось цікава - гэта наўмысна абрана такая гратэскная форма ці яно так насамрэч у большасьці сямей?
мне ня надта падабаецца традыцыйны ўкладсёньняшняй беларускай сям'і. хоць пра традыцыі складана казаць. і я магу апісаць толькі тое, што часта бачу навокал. гэта калі бацька самаўхіліўся на першых гадах жыцьця дзіцёнка, а калі ў пераходным узросьце нешта здараецца сур'ёзнае, то ён пачынае ўключаць мужыка, які ціпа ўсё можа разруліць. канешне, яго хапае на адну размову і адну разборку, а пасьля ўсё скатваецца да прэтэнзіяў да жонкі, якога хрэна яна так дрэнна выхавала дзяцей. маці падцірае соплі дзецям да 50 год, дзесьці ў 25 паралельна падцірае соплі яшчэ і ўнукам.
гэта складана назваць ідыліяй, але наўрад ці нават у такіх стасунках ёсьць стаўленьне да бацькоў, якое выражаецца ў поўным пафігізьме і сьцёбе. натуральна, што пра павагу тут таксама склада казаць, але, здаецца, яшчэ засталіся нейкія маральныя нормы (з разраду - што скажуць суседзі), што трэба павіншаваць з днём народзінаў, прыехаць на вялікдзень і дамапагчы зрабіць рамонт.
 
 
Current Location: Праца
Current Mood: busybusy
Current Music: Ai Se Eu Te Pego Michael telo
 
 
jana_elka
25 April 2012 @ 12:54 pm
раз на год мы зьбіраемся вялікай сяём'ёй на могілках - на радуніцу. калі я кажу "вялікай сям'ёй", гэта значыць, што нас чалавек 18-20 і нам ужо складана сесці ўсім разам за адзін стол.
я дакладна ня ведаю, ці радуніца сумнае сьвята (свята можа быць сумным?), але ў гэты дзень мы шмат усьміхаемся,  ўзгадваем нейкія сьмешныя выпадкі з жыцьця і, безумоўна, рады ўсіх убачыць. гэтым разам асаблівай тэмай для размовы стала мясцовая забалінская царква і ейны новы сьвятар.
сёлета ў царкве зьмяніўся бацюшка. супраць ранейшага завялі крымінальную справу, адлучылі ад сана і цяпер ён займаецца бізнэсам - мае некалькі фураў, якія возяць за мяжу ваўкавыскае малачко і мяска. на ягонае месца прыйшоў малады сьвятар, які ўсынавіў адразу 6 дзяцей, але ні ў кога зь мясцовых гэта радасьці і павагі не выклікала. новы бацюшка па сваёй сквапнасьці і нахабству абыходзіць ранейшага на некалькі галоваў. брат распавядаў, што ягоны сябра хацеў пахрысьціць свайго сына ў вёсцы. прыходзіць да бацюшкі спытаць, на якую дату можна дамовіцца. а той яму адразу: "так, у суботу і нядзелю я не магу, бо я на польшу ганяю...." той разгубіўся і кажа, што ў буднія дні працуе сам дый усе сваякі, якіх хацелі запрасіць на адведку. кароч, дамовіцца яны не змаглі, бо ганяць на польшу на выходных - гэта для бацюшкі прынцыпова. цікава, там служба ў нядзелю наогул бывае?
матушка ў бацюшкі прынцыповая і скандальная. кожны дзень дасылае скаргі на мясцовае кіраўніцтва, што ёй як маці сіроткаў не далі мех бульбы і г.д. жанчына апынулася прыныповая і дакладна ведае, што ёй павінна прадаставіць сацыяльна арыентаваная дзяржава. ёй бы майстар-класы на сяле даваць, але мясцовыя яе за такую сьмеласьць ня любяць і, на дзіва, сталі на бок чыноўнікаў, якія замест меха бульбы шлюць пяты раз адпіску, што нічога ёй не павінны.
у бацюшкі такса вышэяшая, чым было раней. асьвянціць хату - мінімум 50 тысяч. ён так бабулькам і сказаў - хто не дае 50 тысяч, да таго нават не пайду. ну, бабкі і паслалі яго к чорту - набралі ў царкве сьвятой вады і самі асьвянцілі свае хаты. жаніцца і хрысьціцца ў нашай забалінскай царкве даражэй, чым у горадзе - на 150-200 тысяч. бацюшка тлумачыць гэта тым, што ў яго прыход меньшы, а грошай хочацца многа. а нядаўна ён заявіў, што трэба, каб кожны праваслаўны з абшычны ў год здаў на патрэбы царквы 120 тысяч рублёў. прычым яму патрохі (у расстрэміноўку ня трэба) - складзіце спіс і здайце адразу ўсе па 120 тысяч. калісьці гршы зьбіралі на кацёл, бо з ацяпленьнем у царкве праблемы. цяпер кацёл стаіць на верандзе бацюшкі, бо "там яму лепш", а ў царкве немагчыа стаяць ад холаду. асьвянчаў могілкі ён строга па аплаце - кінуў грошы ў пакет - брызгнуў вады на магілу. і пофіг, што некаторым магілам дзясяткі гадоў і магчыма да іх ужо няма каму прыехаць. "на іх вады з-пад крана шкада", - рассудзілі мясцовыя, якія ўсё гэта бачылі.
я назіраю за ўсім гэтым збоку і для мяне, напрыклад, відавочна, што ў беларускай праваслаўнай царквы ў плане маральнасці і аўтарытэту вялікія праблемы. ня меньшыя, чым ў рускай праваслаўнай. і хай яны хоць сто разоў паездзяць на баяках вакол садовага кальца з плакатамі ў падтрымку кірыла табачнікава, калі ўжо бабкі на могілках чыхвосьцяць сьвятароў, то нядоўга песенцы засталося граць.
 
 
Current Location: Праца
Current Mood: awakeawake
 
 
jana_elka
18 April 2012 @ 04:48 pm
нядаўна злавіла сябе на думцы, што ёсьць тры, так сказаць, няпрофільныя сайты, якія я чытаю рэдка, але з асаблівай радасьцю.
рэдка, таму што яны не абнаўляюцца кожны дзень. і раз на месяц вельмі прыемна залпам чытаць цудоўныя тэксты, бо я ад гэтага атрымліваю асалоду.
гаворка ідзе пра generation.by, 34mag.net i kyky.org.
мяне настройваюць на пазітыўны лад розныя штукі пра новыя кавярні ў менску і асабліва пра інтэр'еры ў кватэрах. гэта ня значыць, што я ў тую ж хвіліну пачынаю нешта перасоўваць у доме ці аздабляць камод на новы лад. але такі пазітыўны настрой у мяне з'яўляецца. канешне, я мару далучыцца да руху hand made ш асабліва ў інтэр'еры, але тут такая праблемка - мне падаецца, што рукі мае растуць не з таго месца і ў мяне наогул мала цярпення, інтарэс згасае хутка. вось таму я ніколі не падсяду на кампутарныя гульні. таму што з першага і другога раза там не выйграеш, а некалькі разоў запар бачыць game over вышэй за мае сілы)
а яшчэ я проста абажаю чытаць пра незнаёмых мне таленавітых людзей. я неяк адыйшла ад гэтых творчых менскіх тусовак і ўжо мала каго ведаю. але мне заўсёды радасна чытаць пра дзяўчыну-юрыста, якая паслала нахер права і выпякае цудоўныя булкі на сваёй кухні. альбо інтэрв'ю з маладымі людзьмі, якія ўзялі і адкрылі кавярню. натуральна, што можна колькі заўгодна казаць, што іхпрасунулі і адкрываць бізнэс у беларусі самастойна нерэальна, але ў такія моманты я не хачу разважаць пра адкаты і пратэкцыю. я хачу проста радавацца цвярозым і перспектыўным думкам пра мэнэджмэнт і маркетынг.
 
 
Current Location: Праца
Current Mood: artisticartistic
Current Music: J:Морс
 
 
 
jana_elka
амаль два гады ў нас жыве наша ачаравацельная альмуша. здаецца, я ніколі не распавядала, як мы яе знайшлі.

як толькі мы вырашылі, што будзем жыць разам я папярэдзіла ягора, што ў мяне ёсьць некалькі абавязковых пункцікаў, якія я не магла рэалізаваць, жывучы ў студэнцкім інтэрнаце. гэта было фартэпіяна і сабака. фано з'явілася амаль адразу, як мы пераехалі на новую кватэру, а вось з сабакай усё неяк зацягвалася. з аднаго боку быў рамонт, з другога - я была часта ў раз'ездах, але самае галоўнае - ягор усімі сіламі спрабаваў гэты момант адцягнуць. калі я ўжо пачала адчуваць, што ён можа нават саскочыць з гэтай ідэі, настаў час пераходзіць да больш рашучых дзеяньняў. сайт "із рук в рукі" стаў маёй хатняй старонкай, я на памяць ведала ўсіх сабачак, якіх аддаюць у добрыя рукі. тут трэба сказаць, што мы адразу вырашылі, што сабаку будзем браць, а не купляць, бо ўсе гэтыя зьвярыныя панты не для нас. і вось знайшла я сабачку сваёй мары - далмацінца. ягор адразу сказаў не, бо сабак такога памеру ён ласкава называе канямі, якім ня месца ў 2-пакаёвай кватэры. ноччу была мая паказацельная гістэрыка, вынікам якой стала канчатковая згода сабаку браць, але невялікую. вельмі аператыўна я знайшла 2 абвесткі - пра вельмі ласкавую рускую спаніельку 8 месяцаў і малых спаніельчыкаў 2 месяцаў у маладзечне.
гаспадыня першай сабакі нам спадабалася яшчэ па тэлефоне. яна сказала: "прыязджайце-паглядзіце, а калі не спадабаецца, можаце не браць", але я-та сябе ведаю - калі я ўжо ўбачу сабаку, то без яе я не з'еду. карацей, так мы паехалі ў нейкі раён трактарнага завода. наша альмуша сустрэла нас гучным лаем і заігрываннем з ягорам. кароч, за хвілін 10 мы ўжо ўсё пра яе ведалі і былі гатовыя пагрузіцца ў машынку. асаблівага стрэсу ад новых гаспадароў у яе не было. улічваючы, што ў гэты ж дзень мы адзначалі афіцыйнае навасельле і да нас прыйшлі сябры. а на наступны дзень мы ўжо паехалі да маіх бацькоў - шакіраваць іх сваімі навінамі. цяпер альма любіміца нашай вялікай сям'і з абодвух бакоў, і ўжо немагчыма ўявіць іншае жыцьцё без яе. больш разумнай і ласкавай сабакі ў сваім жыцьці я не сустракала, хоць па сабаках, калі што, я эксперт)
і на закуску - дзве камічныя гісторыя, якія ўскосна звязаныя з альмай.

у нас для сабакі заведзены асобны посуд. і вось аднойчы завіталі да нас сябры, мы неяк вельмі хутка накрывалі на стол, мне дапамагала наста. кручуся я, кручуся, адно ж бачу, што ў адным з салатаў стаіць лыжка, якой мы звычайна накладваем ежу альмушы. мы пераглянуліся зь ягорам, хмыкнулі і пастараліся не падаць выгляду, але наста, якая аднекуль адкапала менавіта гэту лыжку, з неразуменнем удакладніла: "я штосьці ня так зрабіла?" канешне, хахаталі мы пасьля... але занько мы не расстройвалі і да гэтага часу яна ня ведае, што там здарылася.

а другая гісторыя адбылася з нашым хрэсьнікам. першы час мы выкарыстоўвалі для альмы талеркі ад папярэдняй гаспадыні, каб у яе не было стрэсу - стары посуд больш звыклы. гэта былі такія металічныя талерачкі, якія прадаюцца ў гаспадарчых крамах, у іх дачнікі звычайна накладаюць салат з сабой ці нейкія бутэрброды. і вось наш мішка паехаў з бабуляй у госьці да сваякоў у навагрудак. на лецішчы цётка накладвала перакус вось у такія металічныя талерачкі. і тут мішка дэманстратўна заявіў - з такой талеркі есці ня буду. на здзіўленае пытанне - у чым жа справа? ён адказаў - вы што мне наклалі ў сабачую міску? бабуля, канешне, хахатала, але сваякі спачатку былі ў шоку і не разумелі, у чым тут справа)
 
 
Current Location: Праца
Current Mood: busybusy
Current Music: Вася Обломов - Одноклассники
 
 
jana_elka
16 April 2012 @ 01:42 pm

вось зараз імгненна злавіла сябе на 2 вельмі важных думках.

1) гэта вельмі сумна, што жж патрохі памірае. дакладней, тут ужо апошнія канвульсіі. я вельмі ўдзячная тым людзям, якія нягледзячы ні на што, працягваюць пісаць. апошнім часам я - каларацкі жук - я так называю людзей, якія нічога ня пішуць, а толькі чытаюць чужыя думкі. так быць непавінна. мне вельмі падабаецца матывацыя lamma_mamma, якая кажа, што вядзе дзёньнік для сваёй дачкі, каб яна ўяўляла, што адбывалася ў гэты час. я думаю, гэта моцная матывацыя, каб не ленавацца, а запісваць свае думкі тут. ну, цудоўныя рэцэпты - гэта таксама вельмі клёвая матывацыя. я вось хачу таксама актыўна пісаць, але трэба для гэтага нейкі стымул знайсьці. серыю допісаў на пэўную тэму, што ле... раней такія штукі актыўна блукалі па блогасферы, а цяпер нават тут глуха. але што-небудзь прыдумаецца - я сябе настройваю на гэта.

2) мне вельмі хацелася пазнаёміцца з некаторымі людзьмі, якіх я бачу ў сеціве і часам нават у рэальным жыцьці, але я ніколі зь імі не камунікавала. здаецца, bazart_by калісьці казала, што раней ў жж была такая фішка - пішаш некалькі нікаў, а пасьля сустракаешся з людзьмі і апісваеш свае ўражаньні - як уяўляла чалавека і якім ён апынуўся нсамрэч. карацей, чагосьці такога мне таксама вельмі хочацца.

дарэчы, калега на днях сказала, што ніфіга жж не памірае. вось яе сябры пішуць, як і раней. і яны ўсе разам сустракаюца, плануюць падарожжы і г.д. значыць, ёсьць яшчэ порах у парахаўніцах, хоць і не паўсюль. і ня трэба тут пісаць, што паміраньне жж - гэта заканамерны працэс. я сама гэта разумею, але хочацца, каб усе, як і раней, актыўна пісалі...

 
 
Current Location: Праца
Current Mood: artisticartistic
Current Music: ---
 
 
jana_elka
30 March 2012 @ 10:43 am
тыдзень таму я ляжала ў цяні ад в'етнамскага сонца, хахатала з новымі знаёмымі над рознай лабудой, піла фрэш і была шчасьлівая ў цёплай краіне, далёкай ад беларускай рэальнасьці. тады я і падумаць не магла, што за гадзіну ў цяні можна абгарэць да апёкаў. як і мае новыя знаёмыя, я проста недаацаніла в'етнамскае сонца.

пасьля гэтага быў цэлы цыкл нетрадыцыйнай медыцыны і парадаў ад усіх навокал, як выратаваць скуру - пачынаючы ад алоэ і сканчваючы тлушчам пітона. усё гэта херня несусветная, бо ў такіх вырадках патрэбны спакой, таблеткі і пантэнол. гэта на той выпадак, калі і вам будуць расказваць цудадзенйныя гісторыі пра вылечваньне загаворамі, масажамі з алоэ і г.д. яшчэ добра, што я не паслухала аднаго са "знахараў", які пераконваў, што ў такіх выпадках адзінае выратаваньне - мужчынская (менавіта мужчынская!) сьліна. ён так і ня змог патлумачыць, у чым цудадзенйства, ну і дзякуй богу)

наперадзе было 14 гадзінаў пералёту. і ў такім стане было абсалютна ўсё адно, як ляціць самалёт.
стыкоўка была ў кіеве, і тут стала адразу спакайней ад адчуваньня, што родны кут усё бліжэй. рэйс затрымлівалі з-за спазьненьня мартынава, які ляцеў разам з намі. тое, як яго сустракалі ў самалёце і што яму казалі ў сьпіну, - асобная тэма.

па вяртаньні ў менск мы адразу накіраваліся ў бальніцу хуткай дапамогі. на мяне коса паглядалі людзі, апранутыя ў паліто з нейкімі мехамі - я-та была ў маленькіх памарначвых балетках) у чарзе ў траўмапункт ніхто не мог зразумець, адкуль маглі ўзяцца сонечныя апёкі. але праз пару гадзінаў ужо ўвесь шпіталь ведаў, што я прыляцела з в'етнама. перыядычна на мяне заходзяць паглядзець, як на экспанат, і задаюць пытаньні, падобныя да тых, якія, напэўна, задавалі калісьці гагарыну. мілы доктар-грузін сказаў, што я распачала сезон сонечных апёкаў у беларусі і мы нават пасьмяяліся, што цяпер пра мяне павінны напісаць газеты. а на днях дзьве дзяўчынкі закрылі сезон абмаражэньняў - вярнуліся з горналыжнага курорта. я зь імі незнаёмая, хоць ляжайць у адной палаце, напэўна, нам было б весела. прынамсі экскурсіі для студэнтаў маглі б ладзіць у адну палату)

яшчэ ў прыёмным пакоі я пазнаёмілася з вялікім п'яным чалавекам, які калісьці служыў у спецназе і "таксама еў лягушак і ўстрыцы", праўда, мясцовыя. большасьць службы ён правёў у лесе, таму па вяртаньні яму здавалася, што да канца жыцьця ён больш ня пойдзе ў лес - будзе сядзець у кватэры. ён мяне разьвесяліў, і я зьдзіўлена адзначыла для сябе, што раней такія людзі мяне толькі раздражнялі. во што значыць туга па радзіме)

у бальніцы я ляжу 2-гі раз у жыцьці, але ў такіх камфортных умовах упершыню. далібог, за маю адсутнасьць тут нешта адбылося? усе настолькі ветлівыя, пазітыўныя, што я падазраю, што мне ў першы дзень нешта ня тое ўкалолі) ну праўда, я такой абыходлівасьці медперсанала ніколі ў жыцьці ня бачыла. прычым пачынаючы ад санітаркі і сканчваючы загадчыкам аддзяленьня.

і вось камунікуючы з гэтымі простымі і цудоўнымі людзьмі, зусім па-іншаму глядзіш на тое, што адбываецца ў краіне. на ўсе гэтыя междуусобчікі і гета ў сацыяльных сетках. вы нават не ўяўляеце, як сьмешна чытаць усю гэтую херню, разумеюючы, што некаторыя людзі гэтым жывуць.

так што час ад часу вельмі важна апынуцца ў іншым асроддзі, каб пераасэнсаваць сябе і тых, хто побач з табой. каб за мішурой убачыць сапраўдныя каштоўнасьці. і каб адкапаць у сабе тое, на што раней не было часу.

кароч, я тут самы пазітыўны пацыент)
 
 
Current Mood: artisticartistic
 
 
jana_elka
02 January 2012 @ 05:25 pm
новы год атрымаўся занадта спакойны і гэта нават расстроіла мяне. а каляды зусім без атмасферы. і гэта таксама вельмі крыўдна. а ўсё чаму? таму што ў галаве накруціш плянаў, а ўжо бліжэй да 12 ночы так замучаешся на кухні, што ўжо ня хочацца ні сьвята, ні размоваў, нічога.
я даўно хачу на нг адправіцца куды-небудзь далёка-далёка ў самую вялікую глуш, каб не было нікога і каб было спакойна. але ніяк не даеду.
два тыдні ў горадні навялі на думкі пра перамены ўнутры сябе. каб зьмяніцца і каб на паўгады прыехаць жыць у горадню - зьняць кватэру ў самым цэнтры і радавацца гэтаму кожны дзень. і думка пра гэта мяне вельмі грэе.
падвядзенне вынікаў года для сябе самой прывяло да думкі, што сапраўды важнае я зьвязваю з грамадска-палітычнымі падзеямі, забыўшыся нават на тое, што сёлета скончыўся адзін універ і пачаўся іншы.
самы галоўны здабытак - гэта асэнсаванне сябе свабодным і ўпэўненым чалавека. свабодным ад маніпуляцый, ад залежнасьці ад іншых ва ўсіх сэнсах. гэта вельмі падбадзёрвае!
а на стары новы год паеду ў маленькі горад кобрын. каб убачыць там старэнькія дамы, любімую жэншчыну занько і не расстроіцца з-за культа сувораву, а ўбачыць і адчуць атмасферу новага горада...
 
 
Current Location: Домікі
Current Mood: awakeawake
Current Music: ---
 
 
jana_elka
17 November 2011 @ 12:17 pm
усё ж назіраць за людзімі - цікавая справа. вось узяць, напрыклад, сітуацыю, калі чалавек успрымае сябе як лідара, а яму ўсё жыцьцё прыходзіцца толькі падпарадкоўвацца. гэта не таму, што ўсе навокал - сволачы, хоць "лідар" абавязкова будзе вас ў гэтым пераконваць, а таму што ён сам, гэты "лідар", ні халеры ня лідар! няма ў яго ні харызмы, ні здольнасьцяў арганізаваць людзей. нічога, апроч комплексаў, там няма...
калісьці ў інтэрнаце ў суседнім пакоі са мной жыла дзяўчына лена. яна нарадзілася ў сям'і ваенных і можна сказаць, што ўсё жыцьцё пражыла ў казарме - ваенным гарадку. гэта, як вы разумееце, аўтаматычна ўплывае на псіхіку чалавека. лена вырашыла стаць журналісткай, хоць мне падаецца, што гэта не зусім яе справа. хоць, па праўдзе, вучылася яна старана і вельмі шмат сядзела за кніжкамі (ну і ладна, што для журналістыкі гэта ня так і важна!) дык вось, лена была толькі на год старэйшая за мяне і на два-тры гады меньшая за іншых суседак. але трэба было бачыць, як яна спрабавала нас "строіць". асабліва, калі ёй гэта крыху ўдавалася. тады наступаў такі перыяд памежны з шызою - яна гучна крычала і аддавала каманды. калі яе ставілі на месца, яна спачатку крыкам адказвала ў адказ, а пасьля плакала ці проста прасіла прабачэньня праз смс - асабіста сказаць не хапала сьмеласьці.
ці іншы прыклад. была ў мяне такая калега, якая ну ніяк не магла зьмірыцца з тым, што плацяць ёй мала і зусім не зьбіраюцца павышаць. да слова, плаціцлі ёй роўна столькі, колькі яна працавала, але амбіцыі... здарыўся аднойчы выпадак, калі рэдактар з'ехаў і ёй паручылі праканраляваць, каб усе тэрмінова здалі матэрыялы ў нумар. чалавека нібы падмянілі. імгненна ў кабінеце з'явіўся хер гітлер, які камандным тонам праз кожныя 10 хвілінаў нагадваў - здавайце матэрыялы! чаму не да канца напісана? што цікава, яна настолькі ўвайшла ў ролю, што пачала адчытваць па ўсіх накірунках - за артыкулы месячнай даўнасьці, за спазьненьні на працу на мінулым тыдні. ясна, што ні маральнага, ні працоўнага права ў яе на гэта не было. і наколькі сьмешна было бачыць, як яна зьмяніла паводзіны пры з'яўленьні ў кабінеце рэдактара. гэта яшчэ добра, што ўсе гэтыя закіды ніхто ў калектыве проста не ўспрыняў. а дзесьці такія мудакі засядаюць дзесяцігоддзямі. жывуць і мараць - дарвацца да ўлады і замачыць усіх навокал.
 
 
Current Location: Праца
Current Mood: awakeawake